මගේ පුතාට වඩා මාවම වෙනස් කළ ළමා සුරැකුම් මධ්‍යස්ථානය

30 පුරට්ටාසි 2026 හැඳින්වීම ස්විට්සර්ලන්තයේ ජීවත් වන බොහෝ විදේශගත දෙමළ දෙමාපියන් “කිට්ටා” ලෙස හැඳින්වෙන ළමා රැකවරණ මධ්‍යස්ථානය (childcare) පිළිබඳ ලිපිවල, සාමාන්‍යයෙන් ගාස්තු, වේලාවන්, ඇතුළත් කිරීමේ ක්‍රියාපටිපාටි වැනි දේවල්ම සොයති. නමුත් මෙම ලිපිය, ඒ ප්‍රායෝගික තොරතුරු ඉක්මවා, දෙමළ මවකගේ ඇතුළත මනස තුළ සිදුවූ, කලාතුරකින් කතා කෙරෙන වෙනස්කමක් බෙදාගනී. මෙය, මගේ පුතා ළමා රැකවරණ මධ්‍යස්ථානයට ඇතුළත් කළ පළමු මාස හයක තුළ, මම දැක්ක, ඉගෙනගත්ත, සහ මගේම දරුවන් හැදීමේ ක්‍රමය නැවත විමර්ශනය කිරීමට මට හේතු වූ අත්දැකීම් කතාවකි. පළමු දිනේ ආඝාතය මගේ පුතා ප්‍රථම වරට ළමා රැකවරණ මධ්‍යස්ථානයේ තබා ආපසු ආ දවසේ, ඔහුගේ ඇඬීම මට බලපෑවේ නැහැ — එය මට අපේක්ෂිතයි. මට ඇත්තටම ආඝාතයක් වුණේ, එහිදී මම දැකපු දර්ශනයකි — සීතල, වලාකුළු ගැවසුණු උදෑසනක, වයස එකට ලං වූ ළමයින්ද ත厚 ආවරණ ඇඳගෙන පිටත වත්තේ මැටිවල සෙල්ලම් කරමින් සිටියා. දෙමළනාඩු පුරුදුවලින් හැදුණු මට එවකට හිතුණු පළමු අදහස, “මේ තරම් සීතලේ ඇයි මේ ළමයින් පිටතට යවන්නේ?” යන්නයි. “නරක කාලගුණයක් නැහැ” මේ ගැන මම රැකවරණ මධ්‍යස්ථානයේ සේවිකාවකගෙන් ඇහුවාම, ඇය නිහතමානීව ස්විස් ප්‍රවාදයක් කිව්වා — “නරක කාලගුණයක් කියලා දෙයක් නෑ; වැරදි ඇඳුමක් විතරයි තියෙන්නේ.” මේ වාක්‍ය එකම, මම හැදී වුද්ධිමත් වුණ දරුවන් හැදීමේ ක්‍රමයේ මූලධර්ම ගොඩක්ම ප්‍රශ්න කරන්න මට හේතු වුණා. දෙමළනාඩු ගෙවල්වල, සීතල, වැස්ස, හිරු — මේ හැමදේම ළමයින් “රැකගන්න ඕන” අවදානම් කියලාම සලකා බලනවා. නමුත් මෙහිදී, සොබාදහම යනු වැළැක්විය යුතු දෙයක් නෙවෙයි; ඒ වෙනුවට නිසි සූදානමකින් මුහුණදිය යුතු දෙයක් කියන, මුලිකවම වෙනස් වූ දර්ශනයක් පවතිනවා. කය ඔසවා නම් දුවගෙන එන්නෙ නැති සේවකයින් දෙවැනි සතියේ, මගේ පුතා සෙල්ලම් බිමේ වැටුණා — කුඩා, හානිකර නොවන වැටීමක්. දෙමළනාඩු පුරුදුවලට අනුව, මම වහාම දුවලා ගිහින් ඔහු උස්සගන්න උත්සාහ කළා. නමුත් රැකවරණ මධ්‍යස්ථානයේ සේවකයා මට මෘදුව නවත්වා, “පළමුව ඔහුට තමන්ටම නැගී සිටින්න ඉඩ දෙන්න” කිව්වා. මේ කුඩා මොහොත මට විශාල පාඩමක් ඉගැන්වුවා — ස්විස් ළමා රැකවරණ දර්ශනය, වැඩිහිටියන්ගේ වහාම මැදිහත්වීමකට වඩා, ළමයින්ගේම ගැටලු විසඳීමේ හැකියාවත්, ස්වයංව සමහරන හැකියාවත් අගය කරනවා. තමන්ම කෑම කන පුරුද්ද දෙමළ පවුල්වල, ළමයින්ට කුඩා වයස දක්වා දෙමාපියන් හෝ ආච්චි/සීය කෑම අතෙන් පෝෂණය කරවන එක සාමාන්‍ය, ආදරවන්ත පුරුද්දක් ලෙස සලකනවා. නමුත් ළමා රැකවරණ මධ්‍යස්ථානයේදී, වයස එක හා අර්ධයක ළමයින්ද, තමන්ගේම හැන්ද අල්ලාගෙන, වැටී සෙරවී ගියත්, තමන්ම කන්න උද්දෙසා ප්‍රोत्सහනය කරනවා. මුලදී, ඒක මට “අවධානය නොදීමක්” වගේ පෙනුණා. නමුත් කාලයත් සමඟ, මෙය ඇත්තටම ස්වයංනිර්භරත්වය සහ ආත්මවිශ්වාසය ඉතා කුඩා වයසකින්ම වර්ධනය කරන, හිතාමතාම කරන ප්‍රවේශයක් බව මම තේරුම් ගත්තෙමි. මගේම දරුවන් හැදීමේ ක්‍රමය නැවත විමර්ශනය කිරීම මේ අත්දැකීම් දිගින් දිගටම සිදු වෙද්දී, මම මටම වැදගත් ප්‍රශ්නයක් අහන්න ආරම්භ කළා — මම මගේ දරුවා රැක ගන්නවා කියලා හිතාගෙන, ඇත්තටම ඔහුගේ ස්වයංනිර්භරත්වයත්, නැමිය හැකි (resilience) ගුණයත් වර්ධනය කරගන්න ලැබෙන අවස්ථා මම අහිමි කරලාද? මේක කඩිනම් නොවන, නමුත් අත්‍යවශ්‍ය ප්‍රශ්නයක් වුණා. දෙමළනාඩු දරුවන් හැදීමේ ක්‍රමයේ ආදරයත් සැලකිල්ලත් වටිනා දේවල් කියන එකේ සැකයක් නෑ; නමුත් ස්විස් ප්‍රවේශය, “ආදරය පෙන්වීම” සහ “හැමදේම කරලා දීම” අතර තිබෙන වෙනසක් මට ඉගැන්වුවා. ගැටුම් තමන්ම විසඳීමට ඉඩ දීම තවත් කැපී පෙනෙන නිරීක්ෂණයක් වුණේ, ළමයින් අතර කුඩා කලාහ/ගැටුම් ඇතිවෙද්දී, සේවකයින් වහාම මැදිහත් වී තීරණයක් දෙන්නේ නැති එක. ඒ වෙනුවට, ඔවුන් අසලම සිට නිරීක්ෂණය කරමින්, ළමයින්ටම පළමුව ඔවුන්ගේ ගැටුම විසඳාගන්න අවස්ථාව ලබා දෙනවා, අවශ්‍ය නම් පමණක් මෘදුව මඟ පෙන්වනවා. මෙය, දෙමළනාඩුවේ සාමාන්‍ය පුරුදුවල ඇති වහාම වැඩිහිටි මැදිහත්වීමෙන් සම්පූර්ණයෙන්ම වෙනස්, සහ මෙය ළමයින්ට හැඟීම් කළමනාකරණය හා සාකච්ඡා/සම්මුති තීරණ ගැනීමේ කුසලතා ඉතා කුඩා වයසකින්ම වර්ධනය කරගන්න උදව් කරනවා වගේ පෙනුණා. සංස්කෘතික අනන්‍යතාව අහිමි නොවීම මෙම නව ප්‍රවේශයන් පිළිගන්න අතරතුර, මම තවත් වැදගත් සමතුලිතතාවයක් රැකගන්න උත්සාහ කළා — ස්විස් ස්වයංනිර්භර අගයන්ද, දෙමළ ආදරවන්ත, පවුල්මය අගයන්ද එකට ගැලපීම. මගේ පුතාට තමන්ම කෑම කන්න ප්‍රోత్సහනය කරද්දී, ගෙදර දෙමළ ගීත හා කතා දිගටම බෙදාගත්තා. ඔහුට සොබාදහමට මුහුණ දෙන්න ඉඩ දෙද්දී, දෙමළ සංස්කෘතික උත්සව සහ අගයන්ද අඛණ්ඩව හඳුන්වා දුන්නා. මාස හයකින් පසු දැක්ක වෙනස මාස හයකින් පසු, මම මගේ පුතා තුළ පමණක් නොව, මා තුළත් වෙනසක් දැනගත්තා. දැන් ඔහු වැටුණොත් තමන්ම නැඟී සිටිනවා, තමන්ම කනවා, අනිත් ළමයින් සමඟ ඇතිවන කුඩා ප්‍රශ්න තමන්ම විසඳාගන්න උත්සාහ කරනවා. මමත් වෙනස් වෙලා තිබුණා — එක් එක් කුඩා වැටීම් වලටම දුවලා යන්න තිබුණු හදිසිය අඩු කරලා, ඔහුගේම හැකියාව පිළිබඳ වැඩි විශ්වාසයක් තැබීම ආරම්භ කළා. අනිත් දෙමළ දෙමාපියන්ට පණිවිඩයක් ස්විට්සර්ලන්තයට අළුතින් සංක්‍රමණය වන, හෝ තම දරුවා ප්‍රථම වරට ළමා රැකවරණ මධ්‍යස්ථානයට ඇතුළත් කිරීමට සැලසුම් කරන දෙමළ දෙමාපියන්ට, මගේ අත්දැකීම් වලින් සරල නමුත් ගැඹුරු පණිවිඩයක් බෙදාගන්න කැමතියි — මේ වෙනස අහිමිවීමක් ලෙස නොව, වර්ධනයට ඇති අවස්ථාවක් ලෙස හරවා බලන්න. ඔබගේ දරුවාගේ ආරක්ෂාව ගැන ඇති කනස්සල්ල ස්වභාවිකයි; නමුත් නව පරිසරයේ ප්‍රවේශයන්ට විවෘත මනසකින් සිටීම, ඔබේ දරුවාට පමණක් නොව, ඔබටත් නව, වටිනා පාඩම් ඉගැන්විය හැක. නිගමනය ස්විට්සර්ලන්තයේ මගේ පුතා ළමා රැකවරණ මධ්‍යස්ථානයට ඇතුළත් කළ අත්දැකීම, මට අපේක්ෂා නොකළ පාඩමක් ඉගැන්වුවා — හොඳම දරුවන් හැදීම කියන්නේ, දරුවා හැම අවදානමකින්ම රැකගන්න එක පමණක් නොව, ඔවුන්ගේම හැකියාවන් මත විශ්වාස තැබීමට අවස්ථා ලබාදීමත් ය. විදේශගත ජීවිතය යනු, අපේ දරුවන්ට පමණක් නොව, අපටත් වෙනස් වීමට හේතු වන, අඛණ්ඩ ඉගෙනීමේ ගමනක් බව මේ අත්දැකීම මට ලස්සනට උගන්වා දී තිබේ. ප්‍රකාශනය: අරිවුප්පසි මාධ්‍යම