இசையரசி எஸ். ஜானகி அம்மா காலமானார்

12 ஆடி 2026 பிரபல பின்னணிப் பாடகி எஸ். ஜானகி அவர்கள் வயது மூப்பு காரணமாக 11 ஜூலை 2026 வெள்ளிக்கிழமை காலை மைசூரில் உள்ள அவரது இல்லத்தில் காலமானார். அவருக்கு வயது 88. குடும்பத்தினர் இந்த செய்தியை உறுதி செய்தனர். 1957 முதல் 2019 வரை 62 ஆண்டுகள் திரையிசையில் 17 மொழிகளில் 48,000+ பாடல்கள் பாடியவர். 4 தேசிய விருதுகள், பத்ம பூஷன் விருது பெற்றவர். "காற்றில் எந்தன் கீதம்", "செந்தூரப்பூவே", "இஞ்சி இடுப்பழகி" உட்பட ஆயிரக்கணக்கான தமிழ் பாடல்கள் மூலம் 3 தலைமுறை ரசிகர்களின் மனதில் வாழ்கிறார். இளையராஜா, ஏ.ஆர். ரஹ்மான், முதல்வர் மு.க. ஸ்டாலின் உட்பட திரையுலக, அரசியல் பிரமுகர்கள் இரங்கல் தெரிவித்துள்ளனர். அறிவுப்பசி சார்பில் ஆழ்ந்த இரங்கல்கள். ஆதாரம்: இந்தியா டுடே, இந்தியன் எக்ஸ்பிரஸ் ## பின்னணி & சூழல் (Background & Context) தமிழ்த் திரையிசை மரபில் பின்னணிப் பாடகர்கள் ஆற்றிய பங்கு அளவிட முடியாததாகக் கருதப்படுகின்றது. கதாப்பாத்திரத்தின் உணர்வுகளைப் பாடலின் வழியாக உயிர்ப்பிப்பது, திரையிலுள்ள நடிப்புடன் இசை ஒன்றிணைந்து மக்களின் நினைவில் நிலைப்பது போன்றவை இந்தக் கலைவடிவத்தின் தனித்துவமாகும். அந்தப் பின்னணியில், எஸ். ஜானகி அவர்களின் பெயர் தென்னிந்திய திரைப்படப் பாடல் உலகில் நீண்ட காலம் தொடர்ந்து ஒலித்த முக்கியக் குரலாக அறியப்படுகின்றது. வயது மூப்பு காரணமாக அவர் மறைந்ததாகவும், மைசூரில் உள்ள இல்லத்தில் குடும்பத்தினர் முன்னிலையில் காலமானதாகவும் தெரிவிக்கப்பட்டுள்ள செய்தி, இசை ரசிகர்களுக்கும் கலை உலகத்திற்கும் பெரிய இழப்பாகத் தோன்றுகின்றது. கட்டுரையில் குறிப்பிடப்பட்டபடி 1957 முதல் 2019 வரை நீண்ட பயணத்தில் அவர் பல மொழிகளில் பாடியுள்ளார் என்பதிலிருந்து, அவருடைய குரல் ஒரு மொழி அல்லது ஒரு பிராந்தியத்துடன் மட்டுமே கட்டுப்படாமல், பல்வேறு திரையிசை கலாச்சாரங்களில் இடம்பிடித்திருந்தது என்று பார்க்கலாம். திரையுலகத்தில் பல தசாப்தங்கள் தொடர்ச்சியாகச் செயல்படுவது எளிதானது அல்ல; இசைத்துறையில் இசை இயக்குநர்கள் மாறுதல், பாடல் பாணிகள் மாற்றம், பதிவுத் தொழில்நுட்பம் வளர்ச்சி போன்ற மாற்றங்களோடு தன்னைப் பொருத்திக்கொண்டு நிலைத்து நிற்பதே ஒரு சாதனையாகும். கட்டுரையில் 17 மொழிகள், 48,000க்கும் மேற்பட்ட பாடல்கள் எனச் சொல்லப்பட்டுள்ள தகவல்கள், அவருடைய பணிப் பரவலையும் உழைப்பின் அளவையும் உணர்த்துகின்றன. தேசிய விருதுகளும் பத்ம பூஷன் போன்ற கௌரவங்களும் பெற்றதாகக் கட்டுரை குறிப்பிடுகிறது. இவை, அவருடைய கலைப் பங்களிப்பு வெறும் மக்கள் வரவேற்பை மட்டும் அல்லாமல், நாட்டளவில் அதிகாரப்பூர்வமான அங்கீகாரத்தையும் பெற்றிருந்தது என்பதற்கான பின்னணியைக் கொடுக்கின்றன. மேலும், “காற்றில் எந்தன் கீதம்”, “செந்தூரப்பூவே”, “இஞ்சி இடுப்பழகி” போன்ற பிரபலமான தமிழ்ப் பாடல்கள் குறிப்பிடப்படுவதால், காதல், சோகம், ஏக்கம், உற்சாகம் போன்ற பல உணர்வுகளைத் தாங்கும் பாடல்களால் அவர் பல்வேறு தலைமுறைகளின் நினைவில் நிலைத்திருக்கிறார் என்பது தெளிவாகிறது. ஒரு பாடகியின் குரல் ரசிகர்களின் வாழ்க்கை தருணங்களோடு இணைந்திருப்பதே அவருடைய நீண்டகாலத் தாக்கத்தின் காரணமாகும். இளையராஜா, ஏ.ஆர். ரஹ்மான் போன்ற இசை உலகப் பிரமுகர்கள் மற்றும் அரசியல் தலைமை உள்ளிட்ட பலரும் இரங்கல் தெரிவித்ததாகச் செய்தி கூறுகிறது. இதிலிருந்து, அவர் கலைத் துறையிலும் சமூகப் பொதுத் தளத்திலும் கொண்டிருந்த மதிப்பும் அடையாளமும் வெளிப்படுகிறது. இத்தகைய மறைவுச் செய்திகள், ஒரு தனிநபரின் பங்களிப்பை மீண்டும் நினைவூட்டுவதோடு, திரையிசை வரலாற்றில் பின்னணிப் பாடகர்களின் உழைப்பையும் மரபையும் எதிர்காலம் புரிந்துகொள்ள வேண்டிய அவசியத்தையும் முன்னிறுத்துகின்றன. ## பின்னணி & சூழல் (Background & Context) தென்னிந்தியத் திரையிசை மரபில் பின்னணிப் பாடகர்களின் குரல், திரையில் காணப்படும் நடிப்புக்கு அப்பால் ஒரு கதாப்பாத்திரத்தின் மனநிலையையும் காட்சியின் ஆழத்தையும் மக்களின் நினைவில் பதியச் செய்கிறது என்பதை பாருங்கள். பல தசாப்தங்களாகத் தொடர்ந்த இந்தக் கலையில், ஒரு பாடகியின் குரல் ஒரு நடிகரின் முகம் போல் அறியப்படாதிருந்தாலும், அந்தக் குரல் வழியாக உருவாகும் உணர்வுப் பிணைப்பு தலைமுறைகளை இணைக்கும் அளவிற்கு வலிமையானது. இந்தப் பின்னணியில், எஸ். ஜானகி அவர்களின் மறைவு பற்றிய செய்தி, திரையிசையுடன் வாழ்ந்த ரசிகர்கள் மற்றும் கலைத்துறையினர் மத்தியில் ஏற்பட்ட வெற்றிடத்தை நினைவூட்டுகிறது. கட்டுரையில் கூறப்பட்டுள்ளபடி, அவர் நீண்ட காலப் பயணத்தில் பல மொழிகளில் பாடியுள்ளார் என்பதிலிருந்து, அவர் பங்களிப்பு ஒரு மொழி அல்லது ஒரு மாநில வரம்பில் முடங்காமல், பல்வேறு மொழிச் சினிமாக்களின் இசைப் பண்பாட்டில் இடம்பிடித்திருந்தது எனப் புரிகிறது. ஒரு காலகட்டத்தில் இசை வடிவங்களும் பாடல் எழுதும் நடைமுறைகளும் மாறிக்கொண்டே இருக்கும் சூழலில், தொடர்ந்து தங்களைச் சமநிலைப்படுத்திக் கொண்டு செயல்படுவது எளிதானது அல்ல. பதிவுத் தொழில்நுட்பம், இசை ஏற்பாடு செய்யும் முறைகள், குரல் பதிவு கலாச்சாரம், இசையமைப்பாளர்களின் பாணிகள் ஆகியவை காலப்போக்கில் மாற்றம் பெற்றபோது, அவற்றோடு இணைந்து பயணிப்பதற்கு தொழில்முறை ஒழுக்கமும் குரலின் நுணுக்கமான கட்டுப்பாடும் தேவைப்படுகிறது. 1957 முதல் 2019 வரை தொடர்ந்து செயற்பட்டதாகக் குறிப்பிட்டிருப்பது, இந்த மாற்றங்களைக் கடந்து நிலைத்திருந்த பணிமுறை மரபையும் காட்டுகிறது. தேசிய விருதுகள் மற்றும் பத்ம பூஷன் போன்ற கௌரவங்கள் பற்றிய தகவல், அவரது பங்களிப்பு மக்கள் ரசனையிலேயே நிற்காமல், நாட்டளவில் அதிகாரபூர்வமான அங்கீகாரமும் பெற்றதாகச் சொல்லும் சூழல் குறிப்பாகும். மேலும், கட்டுரையில் நினைவூட்டப்பட்டுள்ள சில பாடல்கள் மற்றும் “மூன்று தலைமுறைகளின் மனதில்” என்ற குறிப்புகள், அவரது குரல் பல்வேறு உணர்வுகளுக்கும் கதைக்களங்களுக்கும் பொருந்தி வந்ததையும், குடும்பங்களின் இசைக் கேள்வி அனுபவத்தில் தொடர்ந்து இடம்பெற்றதையும் உணர்த்துகின்றன. திரையிசை வழியாக உருவாகும் இந்தத் தொடர்ச்சியான நினைவு, ஒரு பாடகியின் கலை வாழ்வை மறைவிற்குப் பிறகும் சமூக நினைவில் நிலைத்திருக்கச் செய்கிறது. இசையுலகத் தலைசிறந்தோரிலிருந்து அரசியல் தலைமை வரை இரங்கல் தெரிவித்துள்ளனர் என்ற செய்தி, அவர் பெற்றிருந்த மதிப்பும் பொதுத்தள அடையாளமும் எவ்வளவு பரவலாக இருந்தது என்பதைப் புரிய வைக்கிறது. இத்தகைய தருணங்களில், ஒரு தனிநபரின் சாதனையை மட்டும் அல்லாது, பின்னணிப் பாடகர்கள் உருவாக்கிய திரையிசை மரபின் முக்கியத்துவத்தையும், அந்த மரபை ஆவணப்படுத்தி எதிர்காலத்திற்கு கடத்த வேண்டிய பொறுப்பையும் நாம் மீண்டும் நினைவுகூர்கிறோம்.