பிரபஞ்சம்: கேள்விகள் வழியே விரியும் விண்வெளிப் பயணம்

இரவு வானத்தைப் பார்த்தால் சின்னச் சின்ன ஒளிப்புள்ளிகள் போலத் தோன்றும் நட்சத்திரங்கள், உண்மையில் அளவிட முடியாத தொலைவில் உள்ள மாபெரும் தீப்பந்தங்கள். அவற்றின் ஒளி நம் கண்களுக்கு வரும் நேரத்தில், சில நட்சத்திரங்கள் ஏற்கெனவே மாற்றமடைந்திருக்கலாம் அல்லது மறைந்திருக்கலாம் என்பதே ஆச்சரியம். எனவே விண்வெளியைப் பார்ப்பது என்பது கடந்த காலத்தைப் பார்ப்பதுபோலவும் உள்ளது. இந்த எண்ணமே நமக்குள் ஒரு கேள்வியைத் தூண்டுகிறது: நாம் வாழும் இந்தப் பிரபஞ்சம் எவ்வளவு பெரியது, எவ்வாறு உருவானது?

அறிவியலின் கூற்றுப்படி, பிரபஞ்சம் ஒருகாலத்தில் மிகச் சிறிய, மிக அடர்த்தியான நிலைமையிலிருந்து விரிந்து வளர்ந்ததாகக் கருதப்படுகிறது. இதை “பெருவெடிப்பு” என்று கூறுவர். வெடிப்பு என்ற சொல் கேட்டவுடன் ஒரு இடத்தில் சத்தத்தோடு நிகழும் சம்பவம் நினைவுக்கு வரும்; ஆனால் இங்கு முக்கியம் சத்தமல்ல, விரிவே. இடமே விரிவடைந்தது என்பது இதன் மையக் கருத்து. இன்று கூட பிரபஞ்சம் விரிந்துகொண்டே இருக்கிறது என்று பல ஆய்வுகள் சுட்டிக்காட்டுகின்றன. இந்த விரிவு எப்படித் தொடர்கிறது, அதனை இயக்கும் காரணங்கள் என்ன என்பவை இன்னும் தீவிரமாக ஆராயப்படும் கேள்விகளே.

நமது சூரியக் குடும்பம் இந்தப் பெரும் பிரபஞ்சத்தில் ஒரு சிறு முகவரி மட்டுமே. சூரியன் ஒரு நட்சத்திரம்; அதைச் சுற்றி கோள்கள், சிறுகோள்கள், வால்வெள்ளிகள் போன்றவை சுற்றுகின்றன. பூமி அவற்றில் வாழ்வுக்கு ஏற்ற சூழ்நிலை கொண்ட ஒரே கோள் என தற்போது உறுதியாக அறியப்படுகிறது. ஏன் பூமியில் மட்டுமே உயிர் மலர்ந்தது? நீர், காற்று, வெப்பநிலை, காந்தப் புலம் போன்ற பல காரணங்கள் இணைந்து வாழ்க்கையைத் தாங்கும் மென்மையான சமநிலையை உருவாக்கின. இந்தச் சமநிலை எவ்வளவு நுணுக்கமானது என்பதைப் புரிந்துகொண்டால், பூமியைப் பாதுகாப்பது அறிவியலுக்கான கடமை மட்டுமல்ல, மனிதனுக்கான அறமும் என்பதை உணரலாம்.

சூரியன் சேர்ந்திருக்கும் நட்சத்திரக் கூட்டத்தை நாம் “பால்வெளி” என்கிறோம். அதில் மட்டும் நூற்றுக்கணக்கான கோடிக்கணக்கான நட்சத்திரங்கள் உள்ளதாக மதிப்பிடப்படுகிறது. பால்வெளியைப் போன்ற பல “நட்சத்திர மண்டலங்கள்” (கலக்சி) பிரபஞ்சத்தில் உள்ளன; அவற்றில் சில சுழலும் வடிவிலும், சில நீள்வட்ட வடிவிலும், சில ஒழுங்கற்ற வடிவிலும் காணப்படுகின்றன. நட்சத்திரங்கள் பிறக்கும் இடங்களாக “விண்மூட்டம்” (நெபுளா) எனப்படும் தூசி-வாயு மேகங்கள் இருக்கின்றன. அங்கு ஈர்ப்புவிசை பொருள்களைச் சேர்த்து அடர்த்தி அதிகரிக்கும்போது புதிய நட்சத்திரங்கள் உருவாகின்றன. அதே நட்சத்திரங்கள் காலப்போக்கில் பெரிய மாற்றங்களை அடைந்து, சில நேரங்களில் மிகப் பிரகாசமான வெடிப்புகளாக முடிவடையவும் செய்கின்றன. இது பிரபஞ்சத்தில் பிறப்பும் முடிவும் ஒரே தொடர்ச்சியான சுழற்சி என்பதை நினைவூட்டுகிறது.

விண்வெளியில் தூரத்தை அளப்பதே ஒரு பெரிய சவால். நாம் வழக்கமாகப் பயன்படுத்தும் கிலோமீட்டர் போன்ற அலகுகள் அங்கு போதாது. அதனால் ஒளி ஒரு ஆண்டில் பயணிக்கும் தொலைவை “ஒளியாண்டு” என்று குறிப்பிடுகின்றனர். ஒளி ஒரு நொடியில் சுமார் மூன்று இலட்சம் கிலோமீட்டர் பயணிக்கும்; எனவே ஒளியாண்டு என்பது மிகப் பெரிய அளவு. இதனால் தொலைவிலுள்ள நட்சத்திரங்களைப் பார்ப்பது என்றால் அவை பல ஆண்டுகளுக்கு முன் வெளியிட்ட ஒளியைப் பார்ப்பதாகிறது. இதே காரணத்தால் வானியல் தொலைநோக்கிகள் (டெலிஸ்கோப்) வெறும் கருவிகள் அல்ல; காலத்தின் சாளரங்களாகவும் அமைகின்றன.

பிரபஞ்சம் பற்றி நாம் அறிய பல கருவிகள் உதவுகின்றன: தொலைநோக்கிகள், செயற்கைக்கோள்கள், விண்கலங்கள், கணிப்பொறிகள். இவற்றுடன் சேர்ந்து முக்கியமானது நம் கேள்விகள். “எப்படி?” “ஏன்?” “எவ்வாறு தெரிந்தது?” என்று கேட்கும் மனப்பாங்கு இருந்தாலே அறிவியல் பயணம் தொடங்கிவிடுகிறது. பள்ளி அளவில் நீங்கள் செய்யக்கூடிய தொடக்க முயற்சிகள் எளிமையானவை: இரவு வானில் நட்சத்திரக் கூட்டங்களை அடையாளம் காணுங்கள், நிலாவின் படிநிலைகளை நாட்காட்டியில் குறியுங்கள், சூரியன் உதிக்கும் திசை பருவப்படி எவ்வாறு மாறுகிறது என்பதை கவனியுங்கள். கவனிப்பு, பதிவு, ஒப்பீடு என்ற மூன்றும் அறிவியலின் அடிப்படைப் பழக்கங்கள்.

இன்றைய மாணவர்களுக்கு பிரபஞ்சம் பற்றிய அறிவு ஒரு பாடப்பொருள் மட்டுமல்ல; எதிர்கால பாதை தேர்வுக்கும் உதவும் திறவுகோல். வானியல், இயற்பியல், கணிதம், பொறியியல், தரவு அறிவியல் (டேட்டா சயன்ஸ்) போன்ற துறைகள் அனைத்தும் விண்வெளி ஆய்வோடு இணைகின்றன. ஆனால் எந்தத் துறைக்குச் சென்றாலும், பிரபஞ்சம் நமக்குக் கற்றுத் தரும் பெரிய பாடம் ஒன்றே: மனிதன் சிறியவன்; அறிவு மிகப் பெரியது. ஆகவே ஒவ்வொரு இரவும் வானத்தைப் பார்த்து ஒரு புதிய கேள்வியைச் சேமியுங்கள். அந்தக் கேள்வியே நாளை உங்களை ஒரு கண்டுபிடிப்பிற்கும், ஒரு புதிய உலகப் புரிதலுக்கும் வழிநடத்தலாம்.